سفیر عشق

 

عاقبت عشق تو من را به سر  دار كشيد         

            سرخوشم زان كه سرم صاحب ساماني شد

 

|+|

یا سلطان یا علی ابن موسی الرضا(ع)

کعبه ی نور

پشت کوههای خراسون ، یه جایی مثل بهشته

خدا اسم صاحبش رو ، روی قلبامون نوشته

یه حرم تو شرق عالم ، کعبه ی عشق و نوره

صاحبش خیلی رئوفه ، برامون سنگ صبوره

پسر غریب زهرا، هستیه این سرزمینه

ضریح منور اون، قبله ی اهل یقینه

وقتی که دلت میگیره ، یا که غصه هات زیاده

یه جوری میری به اونجا، شده با پای پیاده

تو حرم که پا میذاری ، صدای نقاره خونه

دلارو مثل کبوتر ، سوی گنبد می کشونه

از چشاتو رو به گنبد، می باره بارون الماس

میگیری اذن دخولو ،از عموش حضرت عباس

کنار شمع ضریحش ، هزارون پروانه پیداس

این آقا خیلی کریمه ، کرمش قد یه دریاس

وقتی میکنی زیارت، پری از شور و ز احساس

میکنی حس که پیچیده تو فضا ، عطر گل یاس

کنار پنجره فولاد ، دوباره دخیل می بندی

قول میدی به غیر آقا، به کسی تو دل نبندی

آب سرد سقاخونه اش ، آب چشمه ی حیاته

موقعی که آب مینوشی ، اسم ارباب رو لباته

میگی یا امام رضا جان ، حق گنبد طلایی

نصیبم کن که بشم من ، یه روزی کرب وبلایی

موقع رفتن از اونجا ، به جای خدانگهدار

با چشای خیس میگی باز ، بطلب برای دیدار

 

|+|

بیستون بسیار و از آن بیشتر ، فرهادها

آنچه دیگر نیست اینجا ، عشق شیرین است و بس

|+|

بانوی کرم میلادت مبارک

مریم آل رســــــــــول هستی و بانوی کرم

همچو مادر فاطمه هستی ولی داری حرم

دختر باب الحـــــــــوائج خواهر سلطان رضا

کن شفاعت روز محشر حـق این چشم ترم

 

|+|

شهادت صادق آل رسول تسلیت باد

قصه ی کوچه

باز هم قصه ی در و دیوار                                   

قصه ی کوچه میشود تکرار

قصه ی شعله و در و مادر             

قصه ی دست بسته ی حیدر

قصه ی کوچه گردی زینب       

باز تکرار می شود امشب

قصه ی مرد و کوچه ای باریک                           

 قصه ی آتش و شبی تاریک

قصه ی یک قبیله نامردی                                 

قصه ی دست بسته ی مردی

قصه ی مرد و دیده ای گریان                             

که شده پا برهنه سر عریان

تا که آتش به خانه اش افتاد                            

یاد غمهای مادرش افتاد

درد دیرین پهلویش گل کرد                            

باز بر مادرش توسل کرد

یاد آن ضربه ی در و سیلی                              

یاد آن پهلو و رخ نیلی

بسته شد تا دو دست او آن شب                     

زنده شد یاد عمه اش زینب

یاد آن غصه و غم زینب                                  

یاد آن قامت خم زینب

دست بسته چو دشمنش می برد                  

تاب او رفت و هی زمین می خورد

پرجفا گه ورا دوان می برد                             

گر نمی رفت کشان کشان می برد

توی کوچه چو بر زمین میخورد           

بر زبان نام مادرش می برد

عاقبت بغض و کینه ی منصور                 

گشت زهری درون یک انگور                                        

حب شیرین به کام او سم شد                  

باز هم سینه اش پر از غم شد

زهر انگور، سوخت جانش را                   

جگرش، مغزش استخوانش را

مرغ روحش ز جسم او پر زد                    

به بقیع نزد مادرش سر زد

 

|+|